Impressie

Toegegeven, het was geen liefde op het eerste gezicht tussen de Vrijdagmarkt en mezelf. Het enthousiasme was misschien wel groot toen ons meegedeeld werd dat we een reportage over dit plein moesten maken, maar dat werd al snel getemperd door mijn eerste indrukken. Mijn eerste visite werd getekend door een vuil en leeg plein, dat enkel bevolkt werd door enkele aan lager wal geraakte dronkaards die zich de aandacht van enkele ijverige studenten zeker lieten welgevallen. Het was bewolkt en ons plein ademde een gelaten sfeer uit. Een plein dat eens zo floreerde, en nu een vergane glorie bleek.

Maar kijk! Enkele zonnige dagen en gezellige vrijdagen later, en ik moet mijn visie al serieus bijstellen. Met het goede weer van de voorbije weken, is de anders zo doodse Vrijdagmarkt opgeleefd tot een toeristische trekpleister, zowel voor de Antwerpenaar als voor de mensen die hier niet zo bekend zijn. De mensen weten het blijkbaar te smaken dat het aanbod van etablissementen zo divers is, dat velen er hun gading kunnen vinden. Wanneer de zon over dit plein valt, en het kwik tropische temperaturen bereikt, lijken de kleurrijke figuren als…uit grond te komen. Twee bloedmooie meisjes zitten van een ijsje te genieten op een bank, enkele kleurlingen steken hardop lachend de Vrijdagmarkt over, en een bebaarde man maakt er ons op attent dat de Vrijdagmarkt deel uitmaakt van de mooiste stukjes van Antwerpen. We kunnen niet anders dan instemmend knikken. De goedgevulde terrasjes geven de man nog eens gelijk. De zon zorgt namelijk voor een regelrechte metamorfose van dit plein.

Een metamorfose die vergelijkbaar is met hetgene dat op vrijdagochtend gebeurt. Vanaf 6u ’s ochtends zijn de locals al volop in de weer hun “marchandies” uit de garages of auto’s te halen en uit te stallen, om dan in een van de vele cafees te duiken, wachtende op het volk dat enkele uren mondjesmaat zal toestromen.

Rond half 10 staat er al heel wat volk rondom het plein gedromd, wanneer de verkopers hun stembanden hebben opgewarmd en hun keel opensperren. Urenlang schreeuwen ze zich de ziel uit het lijf om hun koopwaar aan te prijzen, dikwijls gespekt met een grapje over de omstaanders. Het is een waar volksfeest waar mensen vanuit heel Europa op afkomen, dikwijls op zoek een interessan koopje, terwijl de nuchtere toeschouwer wel begrijpt dat met deze koopwaar niet veel valt aan te vangen en louter blijft staan voor het spektakel. Dat spektakel vertaalt zich naar de terrasjes, die bomvol zitten.Nu achteraf gezien, denk ik dat we het getroffen hebben met de Vrijdagmarkt. Een plein dat immers 2 gezichten laat zien. Door de week een rustig en pittoresk karakter, dat niet laat vermoeden dat het geprangd zit tussen 2 van de drukste straten van Antwerpen. Anderzijds het middelpunt van de wereld, of alleszins toch van Antwerpen op vrijdagochtend wanneer er een ware volkstoeloop is op de Vrijdagmarkt. Pure folklore!